Zwart op wit.

9 juni 2020
Zwart op wit.

Ik ben een beetje aan de late kant met mijn stukje, excuses daarvoor. Ik was op zoek naar wat inspiratie. Heb het niet gevonden. En daar zit je dan achter je tablet naar dat witte scherm te kijken. Gewoon niet hè, nul! Over Corona ga ik t niet meer hebben.

Daar ben ik sinds de demonstratie op de Dam wel klaar mee. We gaan het afwachten. Komt er een piek of niet. Ik hoop het laatste want dan kan het hek van de dam! Lekker weer met vrienden uit eten zonder je megafoon. Gezellig met je moeder in de auto. Zie ik nu eigenlijk ook wel zitten. Lekker erop uit. Maar je zult het beleven. Worden we natuurlijk aangehouden. Tatutatu, politie. En we gaan niet liegen, zo zijn we niet opgevoed. Dus, nee, we wonen niet op het zelfde adres. Dat wordt dan een boete van bijna vierhonderd euro. Per persoon wel te verstaan. En waarschijnlijk een strafblad. Ik kan u verzekeren dat wordt een theatervoorstelling op zich. Want ik zou dat natuurlijk niet accepteren en mijn moeder al helemaal niet. Dus zouden we eens helemaal los gaan, familie getrouw. Dat kunnen we, los gaan. En maak dan je borst maar nat. Het zou onze positie niet echt verbeteren in dit geval. Hoppa ook nog een boete voor schofferen van een agent. Protesteren, op naar Amsterdam. Keurig met een paar mensen, anderhalve meter uit elkaar, spandoek erbij, stilteprotest. Of een kleine toespraak, maar met zó’n mondkap op is dat ook niet handig.

Want dat hadden ze beter kunnen doen, volgens mij. Maar wie ben ik. Met een kleine groep mensen protesteren. Dat zou veel minder ergernis opgewekt hebben meer van respect getuigen. Uiteindelijk begint het daarmee. Respect voor je medemens. Niet dat bovenstaand verhaal daar van getuigt, daar zou excuses naderhand op zijn plaats zijn. Daar zijn we dan ook weer niet te beroerd voor.
Mijn inspiratie gevonden. Hoe het witte scherm zich vulde met donkere letters dat blijft een grijs gebied.

Copyright © 2014,  ERM.NU. Alle rechten voorbehouden.