LAAT EN LATER

LAAT EN LATER

Oeps, alweer te laat. Soms gaat dat zo, neemt u me niet kwalijk, mijn oprechte excuses. Misschien zal ik wat overmaken naar een goed doel. Beste “grap in de haus” , hier laat ik het bij.


Inmiddels is de zomer voorbij. Er beloven nog een paar mooie dagen te komen. Heerlijk. De regen en grijsheid was ik al gauw beu. Beetje triestig. Dat moet natuurlijk niet. Ik kwam op het idee alle administratie eens up to date te maken. Weet niet hoe het u vergaat maar ik ben echt erg. Heb het sinds een paar jaar wel in keurige mappen maar alles wat er in die mappen moet ligt in een stapel er voor. Het was even een klus maar het is gelukt!! De helft kon weg, ook lekker. Inmiddels bleef het weer om te huilen. Ben dus met de kast verder gegaan. En ja, toen ging het mis. Allemaal foto’s. Wat heb ik gelachen. Veel op de app gezet. De reacties waren niet van de lucht. “Vreselijk, wat zag ik er uit!!” . Toen vond ze het toch echt geweldig om oorbellen in twee verschillende kleuren te hebben. Ook de brillen mocht ze zelf uit kiezen, geen praten tegen. Een ander kind vind zijn kapsel van toen om te huilen. Grappig detail is dat een kleinzoon het zelfde kapsel nu super cool vindt! Haar tot over de ogen. Naar de kapper? Geen sprake van. Veel vakantie foto’s ook. De verhalen komen los. Van een wandeling over de rotsen op schoenen met hoge hakken. Speciaal aangeschaft voor de vakantie. Over handen die in een zee-egel grepen. En natuurlijk over de real Greek house, waar het eten echt niet te pruimen was.
Vond ook nog een boekje met uitspraken van toen. ” Je bent lelijk maar wel heel lief!”
“Papa is de bijzonderste man op de wereld, op mij na!” Hilarisch, vonden ze zelf ook!
Voordat ik het door had begon de zon te schijnen. Later kijken we terug op het jaar 2020. Mondkapjes voor, foto ‘ s met afstand, oma achter de “tralies”. En we denken terug aan hoe we eerst dachten dat Corona het goede in de mensen naar boven zou halen. De ommekeer. Hoe we gedurende het jaar ontdekten dat mensen steeds egoïstischer werden. We denken terug aan demonstraties . En of we dat doen aan de bar in een gezellig café is nog maar de vraag. Want als het code oranje wordt gaat alles op slot. En waarschijnlijk failliet. Misschien liggen we dan in een deuk om die grappige foto’s van ma met mondkapje en pa met een kapsel uit de jaren zestig. Voorlopig moeten we het er mee doen.
Ik hoop op toch nog wat weekjes nazomeren. En dat we later zeggen, in Erm was het zo slecht nog niet. Het bracht het beste in de mensen naar boven.
De volgende keer zal ik op tijd zijn met mijn streken van de pen!