KEUZESTRESS

KEUZESTRESS

Kiezen, elke dag maar weer. Stap je uit je bed moet je kiezen wat je aan trekt. Een spijkerbroek, pantalon, jurk of rok. Welke schoenen? Hoe je haar stylen? Echt, sommige mensen zijn hier een hele tijd mee bezig.  En dat is nog maar het begin van de dag. Wat eten we vandaag, wie brengt Pietje naar school  en wie haalt hem weer op.
Zomaar wat kleine dingen. Dan zijn er nog veel grotere keuzes die gemaakt moeten worden. Welke opleiding ga ik volgen. Samen wonen of trouwen. Kinderen of geen kinderen, wel iets wat je ook gegeven moet worden. Waar ga ik werken en wonen. Achteraf gezien heb ik weinig keuze stress gehad over al deze dingen. Sommige dingen werden en worden ook voor je bepaald omdat “het leven” in greep. Bleek je op eens niets te zeggen te hebben.
We hebben op dit moment de vrijheid om te kiezen voor een politieke partij. De politici doen hun uiterste best de kiezers binnen te slepen. De meesten zeggen veel , vertellen weinig. De VVD dreigt de grootste te blijven. Nog een termijn een glimlachende premier die rijdend op zijn fiets in een appeltje bijt. Dat is vast geen zure. Voor veel landgenoten is die appel inmiddels zo zuur dat ze niet eens meer kunnen bijten.
De PVV is ook niet klein. Samen regeren is geen optie. Daarvoor moet de grijze kuif eerst zijn excuses aan bieden. Hij is dat niet van plan. In geen honderd duizend jaar. Al zijn pijlen gericht op steeds dezelfde doelen.
De lijsttrekker van het CDA levert zetels in nadat hij een scheve schaats reed met een van onze beste schaatsers.
De vrouwelijke lijsttrekkers laten ook van zich horen. Ze proberen heel wat rimpeltjes weg te strijken. Ze leren vlug en na wat beginners fouten komen ze beslagen ten ijs. Politiek correct.
Dan zijn er nog legio andere partijen.  Teveel om op te noemen. Sommigen timmeren langs de weg. In spelen op emoties van landgenoten tijdens deze pandemie is hen niet vreemd. Een enkeling gedraagt zich als brulaap, gooit als het er op aan komt de handdoek in de ring en verlaat het strijdtoneel. 
Heel veel mensen zien door de bomen het bos niet meer. De zwevende kiezer moet zo langzamerhand de landing in zetten. Er zijn ook mensen die niet kiezen. Ze hebben het gehad met loze beloftes, gekonkel en gekronkel van politici.  Politici die ver van hun bed staan , geen idee hebben wat het is om het water tot ver boven je lippen te hebben of met je poten in de klei te staan.
Kortom, keuzestress. Waar ik op stem? Op mijn vertrouwde kleine partij. Inmiddels heb ik wel geleerd dat als het er op aan komt, je niets te vertellen hebt in het leven.