De boerderij op de Hoek 2 (1)

De boerderij op de Hoek 2 (1)

Beland in Erm

Hun leven werd altijd bepaald door Friese paarden: voor de trouwkoets, show, fok of onder het zadel. Hiervoor is ruimte nodig. Dit zorgde ervoor dat ze 20 jaar geleden al besloten om vanuit Zuid-Duitsland naar het Emsland , 7 km over de grens, in Duitsland te gaan wonen, aangezien ook toen de huizen met een stuk land in Nederland erg duur waren. Hoewel Andys vader smid en Marjans vader ambtenaar waren komen ze beide uit van oorsprong boerenfamilies. Hij uit de omgeving van Heidelberg en zij uit Den Ham. Hij werkte de laatste jaren in Nederland in de reclamebranche en zij als verpleegkundig specialist bij de cardiologie. Doordat de mantelzorgtaken voor Marjans ouders steeds intensiever werden en zij de dichtstbijzijnde wonende dochter was, reed ze jarenlang met een koffer vol met kleding in de auto omdat er vaak onverwachte dingen gebeurden waardoor ze haar ouders moest bijstaan. Iedere keer 70 km rijden naar Den Ham was dan toch wel een grote afstand. Aangezien zoon Marik en dochter Anniek in Nederland naar school gingen en hierdoor de meeste vrienden hier hadden, werd de wens om naar Nederland te verhuizen ook voor hen steeds groter. Hierdoor besloten ze hun inmiddels opgeknapte huis te koop te zetten en op zoek te gaan naar een huis in Nederland. Dit ging niet zonder slag of stoot en het duurde meer dan een jaar totdat het huis na heel veel bezichtigingen en meerdere keren bijna verkocht te zijn geweest, uiteindelijk definitief werd verkocht. Aangezien de kinderen hun hele leven buiten een dorp hadden gewoond met de eerste buren op 500 meter afstand, wilden ze nu heel graag in een dorp wonen. Vooral dochter Anniek had een vrij beperkte omgeving waar ze het liefst naar toe wilde verhuizen. En dat was binnen een fietsradius rondom “de Keet” van Diphoorn. Uiteindelijk is het Erm geworden. (Van die fietsafstand heeft ze echter helaas nog niet veel gebruik kunnen maken door Corona).

Afbeelding 1: De boerderij op De Hoek 2

Rijksmonument

De aanwezige stallen en de hectare grond bij het huis gaven de doorslag. Dat het een rijksmonument was namen zij op de koop toe. Ze werden gewaarschuwd dat het heel lastig zou zijn om het te verbouwen door allerlei regelgevingen. Hierin hadden zij zich verdiept en dachten dat alle vergunningen hieromtrent wel zeker een half jaar in beslag zouden gaan nemen. Ideaal was dit zeker niet maar aangezien er ook buiten het huis nog het één en ander moest gebeuren bleek dat overkomelijk te zijn. Dat het bijna uiteindelijk 2 jaar zou gaan duren en zij zes keer in deze periode zouden moeten gaan verhuizen voordat de vergunningen rond zouden zijn hadden ze niet verwacht. Iedere keer moest er weer een instantie met eigen rapporten en adviezen bij betrokken worden. Soms was het om moedeloos van te worden. Het positieve was dat zij hierdoor het huis goed leerden kennen voordat ze met de verbouwing konden beginnen. Ze werden door een coach, die het hele proces van vergunningsaanvraag op advies van de gemeente begeleidde, erop geattendeerd dat er een mogelijkheid was tot herbestemming van de schuur aangezien dit van oorsprong een keuterij was geweest, waar tot de jaren 50 mensen hadden gewoond. Aangezien dit idee ook het dorpsbeeld kon verfraaien worden ze hierin door de provincie financieel ondersteund. Bovendien hoefde de zolder van de grote boerderij niet te worden verbouwd omdat de zoon in de naast gelegen keuterij kan gaan wonen. Hierover was de Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed weer zeer te spreken.

 

Afbeelding 2: Vooraanzicht keuterij

 

Afbeelding 3: Zijaanzicht keuterij