Een poosje geleden is hij 85 jaar geworden. Op het moment van dit interview is hij net klaar met het kloven van een hele boomstam. Het was een hele klus en ’s avonds lag hij om half negen op bed, maar dat mocht de pret niet drukken.Op een middag zit ik bij hem aan tafel: Bas van Leeuwen. Hij vraagt zich af wat ik over hem wil schrijven. Later zal blijken dat een stukje op erm.nu maar een klein gedeelte van zijn levensverhaal zal zijn.
Bas is geboren in Rotterdam. In het gezin was hij het middelste kind. Zes zussen en vier broers. Vooral met zijn zussen heeft hij altijd goed contact gehad. Toen de oorlog uitbrak was hij negen jaar. Grote taak voor Bas was om elke dag voldoende brandhout te vinden. Hij is nog altijd hout aan het sprokkelen en noemt het lachend zijn “houtziekte”. Verder valt er weinig te lachen als hij terug denkt aan de oorlog. Ellende, hij heeft veel ellendige dingen gezien. Het ontroert mij om te zien hoe het, tot op de dag van vandaag, veel emoties los maakt. Hij vindt het dan ook niet te begrijpen hoe sommige mensen over de huidige vluchtelingen spreken. Tijdens de oorlog ging hij naar de MULO. Halve dagen. Scholen in Rotterdam waren kazernes en in de winter bovendien steenkoud!
Als zestienjarige jongen ging hij werken bij een verzekeringsbedrijf. Hij verdiende vijftig gulden in de maand. Tien gulden was hij direct kwijt voor het kostgeld dat hij moest betalen. In de avonduren leerde hij verder: handelscorrespondentie. Na dik een jaar ging hij naar de zeevaartschool om marconist te worden. Maar dit vak liep ten einde. Zo belandde Bas op de scheepswerf. Hij werd omgeschoold tot bankwerker. Het was een leuke tijd en op de werf waren ze blij met hem omdat hij engels sprak. Zoals zovelen moest Bas in militaire dienst. Hij werd marconist in Amsterdam. De afstand Rotterdam-Amsterdam en vice versa werd uiteraard op de fiets afgelegd. Toen hij op een dag vanaf Rotterdam fietste gebeurde er iets dat zijn leven voorgoed zou veranderen. Bij Gouda zat er een meisje aan de kant van de sloot. Ze vroeg Bas of ze op de goede weg richting Amsterdam zat. Bas stelde voor met hem mee te fietsen omdat ook hij daar naartoe moest. Het was het begin van hun “verkering”. Een keer heeft hij het uit gemaakt. Net uit dienst was hij straatarm. Hij had Alie niets te bieden. Na twee maanden mistte hij haar zo dat hij haar een brief schreef. Ze gingen verder waar ze waren gebleven en het is nooit meer uit geweest. Ze bleken echte soulmates.
Gelukkig kon Bas weer komen werken op de scheepswerf. In de avonduren ging hij weer studeren. Nu de lerarenopleiding. Om zes uur van huis, om half zes weer thuis, vlug eten zodat hij om zes uur weer naar school kon. Vijf jaar lang. Toen hij 24 jaar was trouwde hij met zijn grote liefde, Alie. Samen in de kost op een piepklein kamertje, maar de koning te rijk. Eindelijk vrij ! Alie raakte zwanger. Omdat ze “inwoonden” mocht ze gratis bevallen in het ziekenhuis: Loes werd geboren. Het wiegje op hun piepkleine kamertje werd door Bas gemaakt van hardboard en door Alie bekleed. De foto’s komen te voorschijn. Twee mensen dolgelukkig met elkaar, hun meisje en met heel weinig tevreden. Ondertussen waren de resultaten van de studie van Bas zo goed dat hij een studiebeurs kreeg en een jaar lang intern de lerarenopleiding mocht doen. Het betekende wel dat hij gedurende dat jaar maar een keer per twee weken op zondag naar huis kon/mocht. Maar met resultaat: op zevenentwintigjarige leeftijd was Bas leraar werktuigbouwkunde. Hij kreeg direct een baan aangeboden, inclusief woning in Rotterdam. Alie, op dat moment hoogzwanger verhuisde mee met de verhuiswagen, een bed achterin, voor het geval dat! In Rotterdam werd Theo geboren en later nog een zoon, Rens.
Bas en Alie, beiden natuurliefhebbers wilden graag in een landelijke streek wonen. Zo belandden ze in 1964 in Emmen. Bas kreeg een baan als leraar aan de LTS. Hij heeft er gedurende die jaren ook veel les gegeven aan de avondschool. Door de jaren heen heeft hij ook nog een akte natuurkunde en wiskunde gehaald. Na drie jaren in Angelslo en twee jaren in Emmerhout te hebben gewoond kregen ze de gelegenheid in Erm een huis te gaan bouwen. Geheel naar ontwerp van Alie. Zij bouwde in een schoenendoos het huis van haar dromen. Ook van deze stap hebben ze geen seconde spijt gehad. Handballen bij E en O, wandelen in de omgeving en daarbuiten. Bas is al jaren lid van de wandelvereniging. Hij heeft gedurende tien jaren het Pieterpad beheerd. Verder schaatsen, zeilen en bergbeklimmen. Veel gesport en nooit gerookt of gedronken, dat lijkt het geheim. Toen de kinderen klein waren gingen ze naar Texel. Later werden dat vooral veel lange vakanties in Noorwegen. Lekker met elkaar wild kamperen. Dat was het voordeel van leraar zijn, plus een goed salaris, aldus Bas.Bergbeklimmen was iets wat ze ook met het hele gezin deden. Jaren waar Bas met veel plezier aan terug denkt. Vooral omdat bij Alie, rond haar veertigste, de (erfelijke) ziekte van Strumpel werd ontdekt. Het kwam er op neer dat ze steeds minder kon.
Toen er kleinkinderen kwamen heeft Bas op gepast, ook iets waarvan hij heeft genoten. Op 57 jarige leeftijd kon Bas met pre pensioen. Met Alie heeft hij nog veel ondernomen. Zij heeft 20 jaar in een rolstoel gezeten. Bas heeft al die jaren met liefde voor haar gezorgd. Toen hij 75 was heeft hij met vrienden nog een reis naar de Himalaya gemaakt. Ondanks zijn goede conditie toch iets te zwaar. Voor Bas zijn de rondjes Ermerzand, hardlopend, en het zwemmen in het Ermerzand jarenlang een aangename afleiding geweest in een leven dat steeds meer werd gekenmerkt door zorgen voor. Wat hem betreft zijn de mensen in Erm verwend qua wonen.
U ziet hem vast nog zijn rondje maken, in een looppasje of wandelend. Als de temperatuur het toelaat ook nog zijn duik in het Ermerzand. Na het overlijden van Alie is de glans van zijn leven af. Zestig jaar waren ze samen. Een groot gemis. Hij is dankbaar dat hij nog kan wandelen en een boom in stukken kan hakken. Als hij maar bezig kan zijn. Verder is hij graag bezig met Geschiedenis, een grote hobby. Ook lekker even struinen bij Het Goed doet hij graag. Nog steeds met weinig tevreden….
Een gesprek met een lach en een traan, waarvoor ik Bas bedank!