Dan klinkt, onverwacht, een merkwaardig geluid, lang aangehouden weemoedige hoge en lage tonen…..de rillingen lopen u over de rug. Niet uit angst, maar van ontroering! Want wat u deze zaterdagmiddag in Erm kon horen is het in muziekklanken omgezette verlangen naar de komst van het Licht. Het verkondigt de nadering van het Kerstfeest en is vol heidense en Christelijke symboliek. Wat u hoorde is de langgerekte roep van de Midwinterhoorn. De midwinterhoorn is een lange, licht gebogen, houten hoorn met een lengte tussen de 120 en 150 centimeter. De hoorns worden ofwel aan elkaar gelijmd (droge hoorn) of in water gehangen, waardoor de twee houten helften opzwellen en naadloos op elkaar passen en de naden hermetisch worden afgesloten (natte hoorn).
Aan de hoorn is een uitneembaar mondstuk bevestigd, de hap, dat gemaakt wordt van vlierhout. Het is een echte wintertraditie, want de hoorn wordt vanaf de eerste zondag van Advent geblazen om de komst van het kerstkind aan te kondigen. Met Driekoningen, op 6 januari, wordt er afgeblazen en worden de hoorns weer opgeborgen. Er kunnen zes natuurtonen geblazen worden met een midwinterhoorn, door aanpassing van de spanning op de lippen. De midwinterhoorn wordt altijd solo geblazen en het geluid is een klagende, weemoedige klank die wel vijf tot acht kilometer ver te horen is. Dat er meestal in de schemering wordt geblazen, draagt bij aan de mystieke sfeer die bij de midwinterhoorn hoort. Het Midwinterhoorn blazen is veelal te horen op de Veluwe, Twente maar ook in het oosten van Drenthe en Groningen. Deze middag waren een drietal Midwinterhoorn blazers van de groep uit Dalen, waaronder twee oud Ermenaren, aanwezig op het Ermerzand.
