Mijn naam is Aaltje Brakel en mij is gevraagd om een stukje voor de Dorpskoerier en dus ook voor Erm.nu te schrijven.
Ik ben geboren en getogen in Veenoord/Nieuw-Amsterdam en ik woon sinds 1977 in Achterste Erm. Sinds 2008 ben ik getrouwd met Ben Naber.
Mijn loopbaan is ooit begonnen bij de ABN (tegenwoordig ABN/Amro), daarna heb ik een paar jaar als boekhouder/calculator gewerkt bij een projectinrichter en vervolgens ben ik in 1975 aan de slag gegaan bij een Uitvaartonderneming annex Grafkistenfabriek, eerst als boekhouder en begin 80-er jaren ben ik toegetreden tot de directie. 35 jaar lang heb ik mij met hart en ziel ingezet voor dit bedrijf. In deze 35 jaar is het bedrijf ook enorm gegroeid, werd er in 1975 gewerkt met 6 mensen, in 2010 was het uitgegroeid tot een bedrijf met zo’n 30 medewerkers, dat zich bezig hield met het verzorgen van uitvaarten, montage en afwerking van grafkisten en tevens toeleverancier was voor de uitvaartwereld in de vorm van grafkisten, grafkelders, kleding en benodigdheden voor begraafplaatsen en uitvaartcentra. Binnen het bedrijf heb ik mij beziggehouden met management, financiële administratie, inkoop en verkoop door heel Nederland, maar vooral ook met het verzorgen van uitvaarten, want daar lag mijn hart. Ik was destijds de eerste vrouwelijke uitvaartondernemer in Drenthe en heb me dus de eerste jaren veelal staande moeten houden binnen een mannenwereld. Door de loop der jaren is er een enorme ommekeer gekomen, momenteel zijn er veel vrouwen werkzaam in de uitvaartbranche.
Als uitvaartondernemer (ik voelde mij overigens meer een uitvaartregisseur) stel je in dienst van de nabestaanden in een periode waarin ze heel kwetsbaar zijn. Toch is het aan jou om ze in deze moeilijke dagen zo goed mogelijk te begeleiden en te adviseren, zonder hen het gevoel te geven dat jij een stempel wilt drukken. Het is hun dierbare die overleden is en als nabestaanden bepalen zij hoe de uitvaart vorm krijgt en hoe en waar deze gaat plaatsvinden en niet jij als uitvaartondernemer. Het is een beroep (roeping) dat ontzettend veel voldoening geeft.
Door de jaren heen heb ik enkele duizenden uitvaarten verzorgd en begeleid, naast de begeleiding deed ik ook regelmatig de toespraak (het In Memoriam). Ik heb heel bijzondere uitvaarten verzorgd en soms mijn werk moeten doen onder heel bijzondere omstandigheden. Ik roep wel eens gekscherend dat ik er een boek over zou kunnen schrijven. Wie weet zet ik mijn memoires nog eens op papier.
Inmiddels geniet ik al een aantal jaren van een vervroegd pensioen, maar als ik gevraagd word om een toespraak te houden bij een uitvaart, dan doe ik dat nog graag, want het bloed kruipt toch waar het niet gaan kan.