Een steakhouse, maar dan geen veredeld cowboy- en indianendorp, zoals je vaak ziet.
Nee, eigenaar Ronald Grevink van het Emmer café Markant gooit het over een hele andere boeg met zijn jongste aanwinst: het wijd en zijd bekende Café- Restaurant Moorman in Erm. De horecabaas nam het ruim 40-jarige oude etablissement deze maand over om na een ingrijpende metamorfose de deuren in september weer open te gooien.
De bakstenen muren, de her en der opgehangen landschapsschilderijtjes en het gelakte hout dat je overal aantreft: Moorman houdt er al jaren een vertrouwd uiterlijk op na. Deze zomer zal die bekende uitstraling plaats maken voor iets heel anders. Alles wordt wat meer vintage, wat meer rauwer, leg Grevink uit, terwijl hij energiek van zaal tot zaal beent om tekst en uit leg te geven. Bij de voorste drie zalen gaan een muur en een tussenmuur en uit om er een aangesloten geheel van te maken. De bar gaat er ook uit en wordt vervangen door een reeks van ‘werkbanken’ en de met stof gevoerde lampjes verdwijnen om plaats te maken voor stoere, gebutste en roestig uitziende exemplaren.
Wagonhout
Het baksteen verdwijnt achter een oud uitziende stuclaag en de achterwanden wil hij opsieren met oude pallets die bijvoorbeeld ook dienst kunnen doen als wijnrekken. Het meubilair? Bestaat straks uit authentiek wagonhout, net als de entree. De houten vloer onder het tapijt komt straks weer opgeschuurd tevoorschijn.
Beleving
‘Het wordt een beetje ruwer’, lacht Grevink, wiens handen kriebelen om te beginnen. De uitstraling is tegenwoordig een belangrijk onderdeel geworden voor mensen die uit eten willen, weet hij. ‘Vijf jaar geleden volstond het als je prijs, personeel en aanbod op orde had. Vandaag de dag draait alles om beleving.’ Daarom krijgt de hoofdzaal ook een soort foodbarrel-achtige opzet. De voorraad eten en drinken wordt zoveel mogelijk in het restaurant zelf gepresenteerd.
Trend
Datzelfde geldt deels voor de bereiding. Een houtskooloven en een broiler komen duidelijk in het zicht te staan. Het personeel geeft tekst en uitleg over de bereiding en de herkomst van onder meer het vlees. Van oorsprong tot op het bord, zeg maar. ‘Qua smaak maakt het wel even een verschil of een dier met maïs, gras of graan is gevoerd.’ Het is allemaal bedoeld om de gasten nog dichter te betrekken bij wat hun uiteindelijk wordt voorgeschoteld. Volgens Grevink is dat een trend waar een beetje horecaondernemer niet meer onderuit kan.
Steakhouse 2.0
De kroegbaas liep al in 2008 rond met zijn ‘steakhouse 2.0 concept’. Uiteindelijk koos hij er toch voor om in dat jaar café Markant over te nemen. Daarvoor heeft hij een aardige staat van dienst opgebouwd op het vlak van horeca: Playtime, Funny Castle, Switch, Topaz, Big Fun en ook Fox in Stadskanaal. Met de aankoop van Moorman ziet hij die wens alsnog in vervulling gaan. ‘Het is een schitterende plek. Veel parkeerruimte en gemakkelijk bereikbaar, zeker vanuit Emmen.’ Tegelijkertijd neemt Grevink ook de aangrenzende partyboerderij onder handen. Qua uitstraling verandert er niet veel. Het interieur wordt hier en daar gepimpt. De voormalige slijterij aan de zijkant van het pand maakt plaats voor een speelplek voor kinderen. Aankomende winter gaat het terras op de schop.
Jazzcafé
Op later termijn wil hij nog het achterste deel van de partyboerderij omtoveren in een jaren 30-achtig jazzcafé en de vrijkomende woonruimtes boven en naast het etablissement, waar momenteel de familie Moorman nog woont, wellicht aanbieden als appartementen. Maar zo ver is het nog niet. ‘We doen het mooi stapsgewijs.’ Grevink verwacht de vernieuwde eetgelegenheid op 14 september te heropenen.
Uitblazen
Voormalig eigenaar Chris Moorman is nog bezig met de dagelijkse werkzaamheden in het pand. Of hij er met een bezwaard hart rondloopt vanwege het naderende afscheid: ‘Nee, niet echt. Onze kinderen hebben geen interesse in een overname. Dat vreet ook aan je eigen motivatie om de boel door te zetten. In dat geval moet ik investeren en nog zeker 20 jaar aan de bak.’ Moorman heeft daar geen belang bij. Hij wijst op zijn benen en zijn rug. De slijtage begint voelbaar te worden. Vanaf zijn 15e, dus vanaf 1989, werkt hij al in de zaak, die toen werd gerund door vader Hennie (overleden in 2010) en moeder Siny. Maar nu is het welletjes.
‘Wat ik hierna ga doen? Eerst even lekker uitblazen. Daarna zie ik wel. Ik heb alle vertrouwen in de plannen van Ronald. Als ik mensen er over vertel, dan zeggen ze dat het net lijkt of ik een nieuwe zaak open, zo enthousiast kom ik over, ha ha.’
(Bron: Coevorder Courant. Foto: Rien Kort)