Afgelopen zaterdag was ik op het Herman Brood toernooi, al vele jaren een begrip in Sleen en verre omstreken. Een van mijn kleinkinderen ging daar voetballen. Jaren lang ben ik moeder langs de lijn geweest, dus voelde ik mij direct weer op mijn plaats. Enkele teamleden van mijn kleinzoon waren ziek zodat er geen wissels waren. Best vermoeiend dus. Het ging niet allemaal naar wens, 3 van de 4 potjes verloren. Maar aan het fanatieke gedrag van de meeste spelers en sommige toeschouwers heeft het niet gelegen. Ik kreeg regelmatig een flash back bij het zien van de fanatieke ondersteuning van mijn dochter. Het duurde niet lang of ik voelde mijn fanatieke ik in mij omhoog borrelen. Wat zal mijn jongste zoon zich vaak geschaamd hebben voor zijn fanatieke moeder. Het is bijna iets buiten mijzelf. Ik ging er helemaal in op. Ook nu, maar bij het zien van mijn dochter , deed ik iets rustiger aan. Tot mijn grote verademing en verrassing bleek ook in miijn jongste zoon iets van het fanatieke te zitten. Hij liep naar de andere kant van het veld en gaf op zijn beurt de nodige coaching. Terug komend bij mij zei hij:” ik werd echt fanatiek”. Ik glimlachte.
Het allerlaatste potje hebben ze gewonnen. Aangemoedigd door ons enthousiasme kregen ze vleugels! Verhip, wat zag ik daar? Een fanatieke kleinzoon!
Niets mis mee. Zolang het binnen de perken blijft, kan het je ook heel veel brengen. Mensen die fanatiek ergens voor gaan, ik houd ervan. Niet “te” want dan kan het extreem worden. En extremisme kan zelfs gevaarlijk worden. Ik zal u niet vermoeien met een fanatiek, politiek betoog. Wie ogen en oren goed gebruikt heeft het zelf wel door.
Mijn fanatieke ik zal nooit helemaal verdwijnen , gelukkig maar.
2026