Alhoewel ze, met haar gekleurde haar, een opvallende verschijning is, staat ze niet graag in de belangstelling. Toch is een afspraak gauw geregeld .Zo kan het gebeuren dat ik na jaren weer in de schoolbanken zit. Voor Janny Deeken-Zeeman bijna dagelijkse kost. Er voor staan dan! Ze werd geboren in januari 1959 in Valthe, waar ze opgroeide met haar oudere zus, Geja. Haar vader had een schildersbedrijf. Opgroeien in een dorp is een voorrecht. Lekker buiten kunnen spelen.
Al van jongs af aan was het voor haar duidelijk dat ze voor de klas wilde staan. Nog even twijfelde ze, stewardess leek haar ook wel wat. Na de eerste vliegreis heeft ze datt gauw van haar lijstje geschrapt. Juf bleef over. Voor een ieder die haar kent is het duidelijk, ze is juf in hart en nieren. Haar werk is haar passie. Na het behalen van de nodige diploma’s kon ze aan de slag op de school in Veenoord. In haar lelijk eendje was de afstand geen probleem. Ze reed er graag in. Ook met haar vriendin uit Sellingen.
Regelmatig gingen de dames stappen in Duitsland. Daar ontmoette ze Joachim. Hij dacht haar zo even te versieren, maar moest wat Janny betreft, wel even zijn best doen. Na de ontmoeting zou hij de volgende dag bellen. De telefoon hing toen nog aan de muur, het mobiele tijdperk kwam zelfs in je dromen niet voor. Ze bleef in de buurt, wilde beslist zelf de telefoon opnemen. Net toen ze dacht dat hij niet meer zou bellen, begon het ding te rinkelen. In haar beste Duits babbelde ze met hem en werd een vervolg afspraak geregeld. Nu alleen er op af. Ze reed hem prompt voorbij. Maar alles is goed gekomen en toen ze 21 was ging ze “hokken” met Joachim. In de Ruinerbrink in Emmen, waar het Duitse kenteken voor de nodige ophef zorgde. Na twee jaar samen wonen kreeg Joachim een baan in Twist in Duitsland. Samen gingen ze op gesprek.
Alles was in kannen en kruiken. Op een voorwaarde, ze moesten wel trouwen. En zo geschiedde. Ze hebben de voorpagina van de krant er mee gehaald. “Juf Zeeman trouwt met Duitse man!”. In Twist werd voor het echtpaar een huis geregeld. Een groot huis.
Dat was ideaal. Vrienden kwamen gezellig langs en bleven dan ook slapen.
Dorpsgenoten wisten niet wat hun overkwam. Het was een redelijk losgeslagen
gebeuren, vond men. Naast haar werk in Veenoord gaf Janny Nederlands en Indonesisch koken voor volwassenen aan de Volkshogeschool waar Joachim verantwoordelijk voor was. Wat het koken betreft deed ze maar wat. Het was vooral bere gezellig.
In 1985 werd de basisschool ingevoerd in Nederland. Janny kon kiezen: ’t Haantje of
Erm. Ze koos voor Erm en kon daar na de zomervakantie beginnen. Ze was net zwanger.
Met lood in de schoenen moest ze het vertellen. Roelie Freije, toen directeur,
reageerde tot haar opluchting enthousiast. Anouk werd in december geboren en Roelie
die wilde stoppen met werken bood aan op haar te passen. Toen Janny na de
voorjaarvakantie in 1986 weer begon, nu met Gerrit Lambers als directeur, bracht ze
dochter Anouk naar Roelie.
De begintijd op school was voor haar bijna een opleiding in de agrarische sector. Ze keek zich de ogen uit op het schoolfeest. Ook in de klas werd haar van alles bijgebracht. Elke tractor die voorbij kwam werd gesignaleerd. “Hij giet weer stronten” of “Kiek es wat een mooie Deutz”. Juf Deeken genoot met volle teugen. Ze kan zich nog herinneren dat een van de kinderen ’s morgens rode vlekjes had. Tussen de middag zaten bijna alle kinderen er onder. De waterpokken waren massaal uitgebroken.
Toen kwam er een conflict op school, wat een grote impact op het hele schoolgebeuren heeft gehad. Ze kijkt me aan met de speciale Janny-blik…..haar ogen kijkend over de
bril. We gaan het er niet over hebben. Alleen de gedachte er aan brengt al de nodige
emoties met zich mee. De samenhorigheid en de harmonie in het dorp en op de school waren verbroken. Het vertrouwen in elkaar had een deuk opgelopen.
Lichtpuntje in deze donkere periode is dat ze zwanger wordt. In 1990 wordt zoon Niek geboren.
Aan alle groepen heeft ze les gegeven. Haar voorkeur gaat uit naar de groepen 3, 4 en 5. Hier staat ze al jaren voor de klas. Vooral in groep drie en vier wordt de basis gelegd.
Als ze begint over “haar” kinderen gaan haar ogen stralen. Ze wordt enthousiast in woord en gebaar. Kinderen op die leeftijd zijn sponzen. Ze zijn enthousiast, onbevangen en hebben een rijke fantasie. Wat ze ook heerlijk vindt is dat je ze kunt boeien. Er is veel veranderd in het onderwijs. Vooral blij is ze met de komst van het digibord in de klas. Bij alle onderwerpen zijn wel afbeeldingen te vinden en de lessen kunnen ook gegeven worden op het digibord.
Zo gaan dingen voor kinderen leven. De kinderen van nu krijgen veel informatie, ze zijn “wijzer”. Een ander pluspunt is dat kinderen van nu durven te vragen. Ze gaat nog even door. Kinderen gaan overal op een natuurlijke manier mee om, ziekte of dood, ze hebben er hele gesprekken over. Ook worden er regelmatig geheimen aan juf verteld.
Janny probeert de kinderen structuur te bieden, volgens haar heel belangrijk. Ik kan het
niet laten nog even mijn stokpaardje te beklimmen. Wat vindt ze van al die “stempels”
tegenwoordig…..ze gaat er zo normaal mogelijk mee om. Immers alle kinderen moeten
leren hun weg te vinden in deze maatschappij. Het voordeel van een dorpsschool is in
deze dat het vertrouwen vaak groot is. Men is hecht en iedereen probeert zijn steentje bij te dragen.
Inmiddels woont Janny al weer heel wat jaren in Meppen. Haar grote hobby’s zijn
schilderen en reizen. Haar schilderijen zijn regelmatig te bewonderen op exposities. Wat reizen betreft is Indonesië haar favoriete bestemming. Ze hoopt nog heel wat jaren les te geven. Nooit gaat ze met tegenzin naar haar werk. Ik heb het stille vermoeden dat veel kinderen van haar houden!
Het is al donker als we allebei een kant opgaan.