Ik weet niet hoe het u vergaat, ikzelf heb helemaal geen Kerst-gevoel. Wat dat dan ook precies mag zijn. Toen de eerste kaarten op de mat vielen moest ik ze nog gaan kopen. Afijn, inmiddels zijn ze de deur uit. En de boodschappen bijna binnen. Want wel of geen Kerst-gevoel een en ander vraagt wat organisatie. Voor mensen met een warrig hoofd een hele opgave. Terwijl ik de lijstjes in mijn hoofd bij langs ga vraag ik me voor de zoveelste keer af: waarom geen stamppot!? Bij wijze van. Hier geen optie. Enkelen zijn er niet bepaald dol op. Dat is dan ook weer sneu. Dus gaan we gewoon weer gourmetten, altijd goed.Terwijl ik zo bezig ben begint het te knagen. Van binnen.
Wat hebben we het goed. Wat heerlijk om met al je dierbaren samen te zijn. Er zijn zoveel mensen op deze aardbol die dat allemaal niet hebben. Oorlog, honger, op de vlucht, vreemdeling. Kijk ons het gezellig maken in ons kneuterig landje. Ook in ons dorp is het een oase van lichtjes. Ze branden dag en nacht. “Klimaat” mensen zouden er een rolberoerte van krijgen. Verder overal muziek, Kerstmuziek. Op de radio of gezongen door een lieflijk koor. Vrede op aarde, we wish you…ja, wat wens ik u. Een gezellig en gezegend Kerst. Geniet van elkaar, het eten, de lichtjes, alles.
En toch blijft het knagen. Ik heb ze niet aan tafel, u? Geen plaats in de herberg.
Eh…Kerst, geboorte, herberg..
Niets nieuws onder de zon!!
