Het zit er weer op, de vakantie. Kinderen gaan weer naar school. De meesten weer naar hun werk, anderen bezig met hun dagelijkse beslommeringen. En wat ging het snel! Hopelijk heeft u wel genoten en hebt u wat bijgetankt. Daar doen we het voor! En natuurlijk voor alle nieuwe indrukken. Wij zijn met onze “gouwe, ouwe” camper door Tsjechie getrokken. Wat een mooi land! Anders ook. Niet overal keurig aangelegde wegen. Geen haastende mensen met onder hun arm een fraai leren aktentas. Wel in elk dorp een Coop, soms zo groot als onze huiskamer, maar toch. De meest noodzakelijke dingen kon je daar kopen. Niet overal een pinautomaat. Tjonge, dat was even wennen. Hier kan je in bijna elk dorp wel wat flappen uit de muur tappen. Alles went. Mensen leken ook nog tijd voor elkaar te hebben. Dat was bijna schrikken. Mocht u mij binnenkort zien in het programma ” ik vertrek”, dit was de aanzet! Al met al voelde ik mij daar prima thuis. Aan alles komt een einde dus na tweeënhalve week waren we weer in ons keurige Erm. Ik moest bijna weer wennen. Aan de keurige uitstraling en aan boodschappen doen bij de Appie. Wat een keuze en wat duur! Ook de werkweek ging weer van start. Vroeg uit bed en tempo graag. Ik zat nog in de keep-calm-relax modus. Maar het ging vlug. Rennen, vliegen en agenda bij de hand.
En wat kunnen we zeiken!! Ik kwam ergens vijf minuten te laat, VIJF minuten. Zegt een oud, pittige dame: “we zaten met smart te wachten”. Op zo’n irritant toontje, waarvan mijn kuitharen nog overeind gaan staan. Krijg toch het heen en weer. Wat zijn vijf minuten op een mensen leven. En hoe zo is dat zo erg. Dus genegeerd! Maar het duurde niet zo lang of ik ging me ook ergeren. Vanwege communicatie, liever gezegd het gebrek daar aan. Voordat ik het wist kwam de driftige kant in mij naar boven. Een soort van Irma, zeg maar. Die heeft trouwens flink huis gehouden. Wat een ravage. Men kan weer opnieuw beginnen. Het leven weer opbouwen. Dat gun je niemand. Maar soms, stiekem, denk ik wel eens: een Irmaatje zou best goed voor ons zijn. Een kleintje . Geen tijd meer om te zeiken over onbelangrijke zaken. Dankbaar zijn met de meest eenvoudige dingen. Tijd nemen om elkaar te helpen, er voor elkaar zijn. In afwachting van een Irmaatje ga ik het alvast wat proberen. Waar een vakantie al niet goed voor kan zijn. Voordat ik ging las ik nog deze:
” Reizen is jezelf leren kennen tegen een andere achtergrond” . Mijn leven is een voortdurende reis vermoed ik! Ik hoop dat we nog een redelijke nazomer krijgen, nog even nagenieten.
Keep calm en relax!
2026